Selecteer pagina

Case Zuid-AS: Burn-out, oorzaak beleid werkgever!

Case Zuid-AS: Burn-out, oorzaak beleid werkgever!

Maike is begin dertig en werkt als advocaat bij een prestigieus advocatenkantoor op de Amsterdamse Zuidas. Maike was naar mij doorverwezen door haar werkgever. Die wilde graag dat ik met haar sprak. Ik begeleid voor advocatenkantoren vaker ambitieuze vrouwen die partner willen worden.
Dit kantoor had hoge verwachtingen van Maike en wilde Maike daarin graag ondersteunen.

Verwilderde ogen
Maike kwam met verwilderde ogen bij mij binnen en stortte haar hart uit. Ze vertelde dat ze bij het kantoor werkt sinds haar afstuderen en dat ze het heel leuk vindt, met echt geweldig interessant werk. Ze doet het doet en hoopt partner te worden. Maar ze kòn niet meer. Ze sliep niet, had paniekaanvallen, druk op de borst, concentratieproblemen, hartkloppingen, de hele rataplan die bij een burn-out hoort.  Maar als ze uitvalt met een burn-out kan ze dat partnerschap wel vergeten. Dus of ik haar kon helpen, want dan is het geen burn-out. Ze weet dat ik geen mensen met een burn-out coach (dat is een vak apart) maar please….

90 uur per week
Nu ken ik de cultuur op de Zuidas wel een beetje, dus ik vroeg haar naar haar werkuren. Wat bleek: Maike werkte van zondagochtend tot vrijdagavond, 6 dagen per week, van 8.00 tot 23.00 uur. Alleen de zaterdag had ze vrij, en zelfs dat soms niet, als er een grote klus was die af moest. Ze maakte dus gemiddeld per week 90 uur, waarvan 85% declarabel. (Overigens, saillant detail: zij kreeg maar 40 uur salaris betaald, overwerk werd niet betaald!). Ik vroeg haar waarom ze zoveel uren maakte. Ze zei: ‘Omdat ik zoveel werk heb, ik word maar volgestouwd door de partner, alles is even belangrijk en als ik aangeef dat ik ècht vol zit wordt er meewarig gekeken, alsof ik de kneus van de afdeling ben. Nou, dat doe je maar één keer, want die naam wil je niet hebben. Ik wil wel graag partner worden, dus dan doe ik het maar weer,’ En, voegde ze toe: ‘Het is ook allemaal heel interessant en leuk. Dat is het voordeel van zo’n prestigieus kantoor, je doet echt de interessante zaken. Bij een kleiner kantoor doe je toch meer de standaard dingen. Bij ons kantoor gaat het om grote zaken en heel veel geld. Ik doe het ook graag. Ook met mijn collega’s is het echt heel tof. Ze zijn allemaal zo slim, dat daagt me uit om het beste uit mezelf te halen.’

Lummeltijd
Maar ja, iedereen snapt dat je dit niet volhoudt. En Maike deed dit al een jaar of 6. Dat is roofbouw op je geest en op je lichaam. Dan kun je nog zoveel sporten, yoga en mindfullness doen (als je daar tijd voor hebt) en gezond eten, iedere dag weer presteren op topniveau hou je niet vol, 15 uur per dag. Dan raak je beschadigd, soms wel levenslang. Een mens heeft ook lummeltijd nodig. Tijd om te reflecteren, tijd om te resetten. En hoe meer je van jezelf vraagt, hoe meer resettijd je nodig hebt.

Stop-button
Ik vind dat werkgevers niet van hun werknemers mogen vragen zelf de stop-button in te drukken. Dat doen ze namelijk niet, want ze willen partner worden en ze hebben het idee dat als ze die button indrukken, ze dat het partnerschap wel kunnen vergeten. Zeker in zo’n competitieve bedrijfscultuur als bijvoorbeeld op de Zuidas. Ik vind dat werkgevers niet van hun werknemers mogen vragen 90 uur per week te werken. Ik kan me herinneren dat jaren geleden in de medische wereld ook zoiets aan de hand was. Co-assistenten en artsen in opleiding die vergelijkbare werkuren maakten. Daar is toen een wettelijke regeling gekomen dat het aantal uren beperkte. (Overigens is daarmee het probleem niet opgelost, nog steeds vallen jonge artsen in opleiding bij bosjes om vanwege de hoge werkdruk, het verantwoordelijke werk en competitie).

Niet oké

  • Ik vind een cultuur waarin jonge mensen zo worden aangezet tot het consequent overschrijden van hun grenzen, waarbij mensen echt ziek worden, niet oké.
  • Ik vind een cultuur waarin mensen worden gedwongen structureel zoveel over te werken, zonder extra betaling van die overuren, ook niet oké.
  • Ik vind zo’n cultuur waarin de werknemer met een burn-out de zwarte piet toegespeeld krijgt; hij of zij moet maar veranderen, niet oké.
  • Ik wil daar niet niet aan meewerken door kritiekloos de medewerker weer op te lappen alsof er niks aan de hand is. Daarmee houd ik het systeem in stand.

In overleg met Maike heb ik dat mijn opdrachtgever bij de desbetreffende organisatie laten weten.
Ze was het helemaal met mij eens en stapte, na een clash met de desbetreffende partner, vervolgens zelf op.

Jammer, want zo verandert er niks.

En Maike?
Maike stapte ook op. Ze begon haar eigen kantoor. Inderdaad, niet zulke uitdagende grote zaken, niet zoveel salaris, niet zoveel status maar, man man, wat loopt ze te genieten!
Eind goed, al goed, zul je zeggen?

Nou nee, want ik vind het dus heel jammer dat er zo niets verandert. Ik vind het ook heel jammer dat Maike er niet in geslaagd is haar droom, partner te worden bij dat grote kantoor, waar te maken. Ze is nu heel happy, maar als het kantoor wat meer de menselijke maat had nagestreefd, had ze deze ellende niet mee hoeven maken en had een stralende Maike in een prachtig kantoor op de Zuidas de meest geweldige zaken gedaan.

Unicorn
Bovendien, ook voor het kantoor zelf is het jammer. Het vertrek van een medewerker kost in de regel ongeveer een jaarsalaris. Maar boven alles: op deze manier vertrekken met name de gemotiveerde en loyale mensen. Dan blijven alleen de mensen over die er heel handig, met een enorm zelfvertrouwen en veel babbels, ongezien een beetje de kantjes vanaf lopen. Of die het geluk hebben een unicorn als leidinggevende te hebben, een leidinggevende die ondanks de druk die o.a. de bedrijfscultuur oplegt, zijn/haar medewerkers beschermt tegen een te hoge werkdruk.

Huh, een goede leidinggevende is een unicorn in je organisatie? Dat kan toch niet de bedoeling zijn?

Over de Auteur

Vreneli Stadelmaier

Stadelmaier studeerde economie en bedrijfskunde aan de Rijksuniversiteit Groningen en volgde coachopleidingen aan de Academie voor Psychotherapie en in Zijnsoriëntatie. Als bedrijfseconoom werkte zij onder meer bij Wolters Kluwer, Nationale-Nederlanden en de thuiszorg. In de periode 2010-2013 was zij vaste co-host in het programma 'Zaken doen' met bij BNR Nieuwsradio. In 2007 startte Stadelmaier het loopbaancoaching bureau SheConsult. In 2014 schreef zij 'F*ck die Onzekerheid' over het impostor syndrome bij vrouwen. In 2015 won Stadelmaier de Joke Smit-prijs met haar inspanningen op de thema's meer vrouwen aan de top, economische zelfstandigheid van vrouwen en gelijkheid van mannen en vrouwen.

Laat een antwoord achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Zoek op onderwerp

K O S T E L O O S

Organiseer straks weer een inspirerend event op jouw bedrijf en netwerk

Vlogs: Tips & Cases

advertentie

Banner-iConneqt-alg-t350x350

Schrijf je in voor SheNews. Kosteloos

Informatie, tips, nieuws en wetenswaardigheden voor professionele vrouwen.



You have Successfully Subscribed!